۱-در انجام كارها روي شيوه‌اي خاص تأكيد نكنيد. شايد بتوانید از مسير بهتري به مقصد برسید.

2- دانش و تجربه، هيچ كدام به تنهايي رهگشا نيستند، مثل اكسيژن و هيدروژن كه از تركيب معيني از آنها هواي تنفس ما تأمين مي‌شود، مي‌توان با آميختن دانش و تجربه، راهكارهاي حياتي و استثنايي خلق كرد.

3- با فرق گذاشتن بيهوده بين افراد گروه، انگيزه كاري آنها را از بين نبريد.

4- از مشورت و نظرخواهي با نيروي جوان ابايي نداشته باشيد.

5- با رفتارهاي ضد و نقيض، اعتماد زيردستان را از خود سلب نكنيد.

6- در به وجود آوردن فضاي رقابتي سالم، كوشا باشيد.

7- دقت كنيد كه توبيخ كارمند خطاكار، بايد متناسب با اشتباهاتش تعيين شود.

8- در صورت لزوم با قاطعيت نه بگوييد.

9- سعي كنيد با اصول ساده روانشناسي آشنا شويد.

10- با شروع به موقع جلسات، وقت‌شناسي را عملاً به حاضرين بياموزيد.

11 - در انجام كارها به سه نكته توجه كنيد: اعتماد به نفس، اعتماد به نفس، اعتماد به نفس.

12- انتقاد پذير باشيد.

13- با بي‌توجهي، تلاش و زحمات زيردستان را بي‌ارزش نكنيد.

14- با وسواس بيهوده در انتخاب، زمان را از دست ندهيد به یاد داشته باشيد زمان متوقف نمي‌شود.

15- براي حل مشكلات احتمالي، دورانديش باشيد و مطمئن باشيد با در نظر داشتن چند راهكار تخصصي، هرگز در موارد اضطراري غافلگير نخواهيد شد.

16- از هر كس، مطابق دانش و تجربه‌اش توقع داشته باشيد تا بهترين نتيجه را بدست آوريد.

17- وظايف كارمندان را متناسب با توانايي‌هاي فيزيكي و حرفه‌اي آنان تعيين كنيد.

18- اگر از موضوعي اطلاعي نداريد، يا احتياج به توضيحات بيشتري داريد، بدون هيچ ترديدي سؤال كنيد.

19- در موارد بحراني، خونسردي خود را حفظ كنيد و چند استراتژي بحران‌زدايي مناسب با فعاليت سازماني خود را پيش‌بيني و طراحي كنيد تا در موارد لزوم از آنها استفاده كنيد.

20- اجازه ندهيد بار مسئوليت كارمندان بي‌كفايت و كند بر دوش كارمندان خبره و ساعي تحميل شود زيرا افراد با درك اين بي‌عدالتي انگيزه خود را از دست مي‌دهند.

احساس غرق شدن

تنها چيزي كه احتمال اشتباهي ديگر به جاي انجام كار درست را افزايش مي‌دهد، پافشاري لجوجانه بر يك اشتباه است. گزينه‌اي را انتخاب مي‌كنيم، تصميم مي‌گيريم و فرايندي را طرح‌ريزي مي‌كنيم. سپس متوجه مي‌شويم انتخاب، تصميم و طرحمان اشتباه بوده است. چه بايد كنيم؟

زماني كه گزينه بهتري نمايان مي‌شود، عاقلانه است جلوي زيان را بگيريم و (طبق قاعده بازي) به خانه شروع برگرديم. اما اغلب به جاي آن روي گزينه‌اي كه انتخاب كرده‌ايم، اصرار مي‌ورزيم. علت آن است كه هزينه‌هاي انجام شده ما را تحت تاثير قرار مي‌دهند: زمان و پولي كه صرف كرده‌ايم، برنمي‌گردند.

دلبستگي به گذشته نبايد بر تصميم‌هاي آينده تاثير گذارد. ديويد فريدمن خاطرنشان مي‌سازد: «اشتباه كردن و نپذيرفتن آن، ضرر مضاعفي به شما مي‌زند.» اين واقعيت به ويژه وقتي مصداق مي‌يابد كه سرمايه‌گذاري سنگين باشد. «اصرار ابلهانه، شبحي ترسناك براي مدیریت کلان است.»

سایه های روی دیوار

دفتر مديران بسيار شبيه مدينه فاضله افلاطون است: وسيع و فراخ، همه چيز سر جاي خود و بركنار از هياهوي دنياي واقعي. اين چيز خوبي است، اصلاً‌ دنياي واقعي، جاي شلوغ و گيج‌كننده‌اي است. وقتي ديگراني وجود دارند كه مشتاقند به آن‌ها بگويند بيرون چه خبر است، چرا بايد مديران اجازه دهند جزئيات اجرايي بي‌اهميت، افكار مهم راهبردي آن‌ها را دچار وقفه سازند؟ اين ديگران، بي‌دردسر و آماده، بازخورد لزوم را براي هضم مديران كم‌حوصله مهيا مي‌سازند!

پيتر‌دراكر ايده بهتري دارد. او می گوید فرماندهان نظامي تحصيل كرده هيچگاه به گزارش‌هاي رسيده از ميدان نبرد اكتفا نمي‌كنند. در عوض خود مي‌روند و مي‌بينند. مديران نيز بايد بروند و بنگرند: بازار را، مشتريان را، رقبا را و محصول را. اين بهترين راه براي دريافت بازخورد دقيق از تصميمات و فهميدن اين مسئله است كه فرضيات مبناي تصميماتشان مانند سايه‌هاي روي ديوار غيرقابل اعتماد هستند